Ruim 60% procent van de bushaltes in Delft voldoet niet aan toegankelijkheidsnormen voor blinden en slechtzienden. Achter die cijfers gaan veel alledaagse obstakels en onveilige situaties schuil, vertellen Delftenaren met een visuele beperking. “Ik voel me een beetje gediscrimineerd”

Henk de Blij, die volledig blind is, ervaart moeilijkheden op het busplatform bij station Delft. “Het is eigenlijk niet te doen hier”, vertelt hij.

De gebrekkige toegankelijkheid heeft niet alleen praktische gevolgen, maar raakt hem ook persoonlijk. “Ik voel me best wel een beetje gediscrimineerd”, zegt hij. “Ik kom hier eigenlijk liever niet als reiziger, maar ik wil ook gewoon naar de Markt voor een visje of bij kennissen op bezoek.”

Voor bussen langslopen
Vooral de routegeleiding naar de bushaltes schiet volgens Henk tekort. Vanaf de uitgang van het treinstation loopt één lange geleidelijn over het busplatform die uitkomt op halte I.

Als Henk naar een andere halte wil, moet hij voor de bussen langslopen. Wat kan zorgen voor onveilige situaties. “Bussen staan soms op het punt te vertrekken. Mijn hulphond is daardoor bijna een keer aangereden, dat ging op het nippertje nog goed.”

Volgens Henk hoeft voor een oplossing niet ver gezocht te worden. In Den Haag staan zogenoemde ‘lippenstiftpaaltjes’: voelbare markeringen op schuine paaltjes die aangeven waar welke halte is. “Per halte één geleidelijn en zo’n paaltje, en je bent er al.”

Ruim zestig procent van de bushaltes in Delft voldoet niet aan de toegankelijkheidsnormen voor blinden en slechtzienden.

Dat blijkt uit een analyse van cijfers van het Samenwerkingsverband DOVA (Decentrale OV-autoriteiten), uitgevoerd door regionale omroepen en de NOS. Hierbij is onder meer gekeken naar aanwezigheid van geleidelijnen en aansluiting hiervan op de omgeving.

Van de 118 bushaltes in Delft zijn er slechts 44 volledig toegankelijk voor mensen met een visuele beperking. Daarmee ligt de stad vrijwel op het landelijke gemiddelde, waar zes op de tien bushaltes niet geschikt blijken voor deze groep reizigers.

Neus tegen het glas
Ingrid Tolsma is slechtziend en gebruikt de bushalte bij de Nieuwe Plantage om bij de dierenarts van haar hulphond Troy te komen.

De halte is onlangs vernieuwd, wat onder meer heeft gezorgd voor markeringen bij de audiopalen. Toch blijven er knelpunten voor Ingrid. Zo zijn de haltes van glas en grijze palen niet zichtbaar voor haar.

“Alles hier is grijs op grijs. Zonder mijn hond loop ik er zo met mijn neus tegenaan”, vertelt ze. Een betere markering op het glas zou al helpen voor haar.

Ingrid wijst ook naar de oversteek vanaf de bushalte naar het Kalverbos. Op deze plek ontbreken noppentegels die haar naar de knop van het stoplicht leiden.

“Als ik tegen mijn hond zeg: ‘zoek knop’, loopt Troy meteen naar de overkant”, vertelt ze. “Dan steken we de weg dus over terwijl het stoplicht nog op rood staat. Dat kan best gevaarlijk zijn, want er rijdt hier veel verkeer.”

‘Uitgerekend bij een ziekenhuis’
Bij het Reinier de Graaf Gasthuis ervaart slechtziende Zef Alsters vergelijkbare problemen. Daar zijn voorzieningen soms verkeerd aangebracht of ontbreken ze volledig.

Opvallend is dat er wél noppentegels liggen bij het informatiebord voor zienden, maar juist ontbreken bij de knop van de audiopaal. Deze voorziening is bedoeld voor blinden en slechtzienden om naar de reisinformatie te luisteren.

Ook geleidelijnen voor de halte aan de overkant van de weg ontbreken. “Zoek het uit, lijkt hier de gedachte”, zegt Alsters. “En dat uitgerekend bij een ziekenhuis.”

Het nabijgelegen fietspad vormt volgens hem een extra risico. Zonder zebrapad, verkeerslichten of voelbare markeringen moet Zef hier noodgedwongen op gevoel oversteken. “Dan waag ik het er maar op. Terwijl fietsers hier vaak erg hard rijden.”

Gemeente erkent tekortkomingen
De gemeente erkende eerder al dat veel haltes niet volledig voldoen aan de toegankelijkheidsnormen, met name voor blinden en slechtzienden. De haltes vinken vaak een deel van de criteria af, maar niet allemaal.

Tegelijkertijd stelt de gemeente dat de praktijk soms toegankelijker is dan de cijfers suggereren.