Een week na de première van Willem van Oranje – de musical in het Delftse Prinsentheater, staan de eerste recensies online. De landelijke media zijn overwegend positief over het grootschalige theaterspektakel. Al klinkt er ook kritiek op de lengte en de historische gelaagdheid van het verhaal. 

NRC – ★★★★☆ 

“Ondanks spektakel vraagt musical Willem van Oranje om concentratie.” 

NRC is met vier sterren een van de meest enthousiaste media. De krant prijst de musical als ‘spectaculair’, met filmische videobeelden op gigantische schermen en indrukwekkende veldslagen met honderden manschappen.  
 
Het decor lijkt eindeloos door te lopen wanneer troepen aan de horizon opdoemen en acteurs over een zandvlakte rennen. De overgang tussen decor en projectie wordt een ’technisch hoogstandje’ genoemd. Ook scènes met stromend water, onthoofdingen en een zeeslag maken indruk. 
 
Tegelijkertijd is de musical volgens de recensent “geen simpel heldenverhaal waarbij je lekker achterover kan leunen.” De vertelling is gedetailleerd en vraagt historische context om Willems acties te kunnen volgen. De recensent omschrijft Willem van Oranje als ‘een mooi uitgewerkt maar genuanceerd en complex personage.’ 
 
Over hoofdrolspeler Joris Willem Smit schrijft NRC dat hij subtiel en geloofwaardig speelt als staatsman. Zijn zangstem wordt niet als krachtig omschreven, maar in kleinere, rustige nummers – zoals een duet met Sofia Ferri – maakt hij indruk. 

Bron: NRC 

Volkskrant – ★★☆☆☆ 

“Indrukwekkend spektakel, maar te weinig diepgang.” 

De Volkskrant is het meest kritisch en geeft twee sterren. De kasteelbestormingen, veldslagen en dijkdoorbraken op de draaiende tribune worden ‘imponerend’ genoemd. “De wisselwerking tussen filmbeelden op de achterwanden en de felrealistische, fysieke decors, suggereren diepten die je nooit eerder in het theater hebt ervaren.” 
 
Maar volgens de recensent is dat tegelijk de ‘achilleshiel’ van de voorstelling. Er zou nauwelijks ruimte zijn voor verdieping in de persoon Willem van Oranje. De massale spektakelscènes zijn dramatisch vaak oninteressant en maken het lastig om je als toeschouwer met de personages te verbinden. 
 
“De pijnlijke conclusie is dat Willem van Oranje – De Musical helaas nauwelijks inzicht biedt in de beruchte veldheer. Alsof ergens in de voorbije tien jaar van voorbereidingen is vergeten waarom deze musical er eigenlijk moest komen.” 
 
Ook muzikaal klinkt kritiek: veel liedjes zouden voorspelbaar zijn en echte vocale uitschieters ontbreken. Smit wordt een prima zanger genoemd, maar bij zo’n dragende rol verwacht de recensent meer. 

Bron: Volkskrant 

Trouw – ★★★★☆ 

“Een fenomenaal samenspel van film en theater.” 

Trouw spreekt van een indrukwekkende combinatie van film en live-theater. Tegelijkertijd wordt benadrukt dat regisseur Theu Boermans met het verhaal over Willem van Oranje (1533-1584) geen eenvoudig onderwerp heeft gekozen. “Weinig mensen zullen het 450-jaar-oude verhaal over onze ‘Vader des Vaderlands’ kennen.” 
De complexe historische context maakt het volgens de recensent niet altijd makkelijk om mee te leven. 

Vooral in de eerste helft zou de voorstelling te lang blijven hangen in details en het grote aantal personages. “Boermans heeft veel ingedikt en vereenvoudigd maar toch verdwaal je.” In de tweede helft krijgt het verhaal volgens de recensent meer vaart, emotie en zelfs een vleugje humor. Dan wordt ook Van Oranjes ‘innerlijke drive‘ beter voelbaar. 
 
Dit thema, dat de voorstelling juist nu zo belangrijk maakt, had volgens Trouw in de eerste helft sterker mogen worden gevoeld als zijn innerlijke strijd.  
 
Bron: Trouw 

De Telegraaf – ★★★☆☆ 

“Ondanks alle spektakel mist er iets.” 

De Telegraaf ziet de musical als beoogde opvolger van Soldaat van Oranje, maar vindt dat ondanks het indrukwekkende spektakel iets ontbreekt. De productie wordt omschreven als verzorgd, met imposante projecties en een paar sterke hoofdrollen. 

De vormgeving steelt volgens de recensent regelmatig de show: enorme veldslagen waarbij kanongebulder de tribune doet trillen, schavotten met onthoofdingen en het doorbreken van de Leidse dijken.  

Het verhaal dreigt na verloop van tijd in herhaling te vallen met een patroon van praten en vechten. “Dan rijzen opeens vragen als: is de hele inzet van de strijd die Willem voerde, namelijk de vrijheid van geloof, niet erg abstract voor de theaterbezoeker anno 2026? Snapt de gemiddelde kijker überhaupt het verschil tussen protestanten en katholieken? En als iedereen zo religieus was in die tijd, waarom wordt er dan doorlopend door iedereen maar gevloekt en gescholden?”    

Bron: De Telegraaf 

Algemeen Dagblad – ★★★★☆ 

“Een feest voor het oog.” 
 
Het Algemeen Dagblad prijst het originele uitgangspunt: Willem wordt niet als held neergezet, maar als een complexe, soms zelfs laffe man die vrouwen gebruikt en lang aarzelt in zijn strijd tegen de Spaanse koning. Dat levert een gelaagd portret op. 
 
Kritiek is er vooral op de lengte: met 3 uur en 40 minuten (inclusief pauze) is de voorstelling volgens de recensent ‘aan de lange kant’. Vooral het begin van de tweede akte vertraagt in onder meer de kloosterscènes en de herhaling van Willems morele boodschap over vrijheid van geloof. 
 
Waar volgens de krant niemand genoeg van krijgt, zijn de decors. De combinatie van grootschalige decorbouw, levendige projecties en de waterbak zorgt voor een indrukwekkend totaalbeeld. 

Bron: Algemeen Dagblad