De explosie op de Tarwekamp in Den Haag is zondag 7 december precies een jaar geleden. Bij de ramp, waarbij een flat deels instortte, kwamen zes mensen om het leven. Voor de Delftse John Scheele, ten tijde van de ramp officier van dienst bij de politie, is het een dag die in zijn geheugen gegrift staat. “Dit was het heftigste incident dat ik in 48 jaar dienst heb meegemaakt.” 

Officier van dienst John Scheele begint de ochtend van 7 december een uur eerder, zoals hij vaker doet. Hij zit nog op het bureau in Delft wanneer hij de eerste melding hoort: een grote explosie in Den Haag. “Mijn eerste gedachte was: beginnen ze nou ook in de ochtend met die ellende? Normaal gebeurt dit alleen ’s nachts.”  
 
Onderweg naar de Tarwekamp ziet hij de zwaailichten al overal vandaan komen. Bij aankomst realiseert hij dat het serieus is. “De flat was weggeblazen. Dan weet je: dit is enorm groot.” Om hem heen staan allerlei buurtbewoners in hun nachtkleding op straat. 

“Je wilt helpen, maar je komt er niet bij” 
Waar Scheele normaal met enkele collega’s op een incident afgaat, heeft hij deze ochtend binnen een uur 25 tot 30 politiemensen om zich heen. Opschaling volgt razendsnel: ME-eenheden, recherche en ondersteuning uit Rotterdam komen ter plaatse. 
 
Dicht bij het gebouw kunnen ze niet komen. “Het vuur was zó warm. De brandweercommandant zei direct: dit heeft enorme impact, het aantal doden kan hoog zijn”, herinnert Scheele zich. “Dat hakt erin.” 
 
Hij vertelt over de machteloosheid die hij en zijn collega´s ter plaatse voelden. “Mensen in het vuur die niet weg konden komen schreeuwden om hulp. Na een tijdje hoorde je de stemmen wegvallen. Dat is zó heftig. Je wilt helpen, maar je komt er gewoon niet bij.” 
 
Orde in de chaos 
“De brand kan je niet meer stoppen, dat doet de brandweer”, vertelt Scheele. In de chaos probeert hij te helpen door structuur aan te brengen. Daar hoort het gebied afzetten, collega’s verdelen en getuigen vinden bij. “Er bleken mensen te zijn die een auto hadden zien wegrijden, dat was een hele bruikbare tip.” 
 
Mentale impact is groot 
Tweeënhalf uur na aankomst stuurt Scheele de eerste groep politiemensen naar huis. “Dat waren de collega’s die als eerste ter plaatse waren en al enorm veel voor hun kiezen hadden gehad. Je moet dan verversen en nieuwe mensen oproepen.” Zelf blijft hij ter plaatse. 

De mentale impact van de dag is groot, ook voor hemzelf. “Zoveel slachtoffers in één keer, dat raak je niet zomaar kwijt. Ook al word je uitgebreid getest voordat je bij de politie begint, het is altijd de vraag hoe iemand uit zo’n situatie komt. Zulke heftige incidenten brengen een hoog risico met zich mee voor PTSS.”  
 
Bezoek aan Tarwekamp na de explosie 
De weken na de ramp rijdt Scheele nog zo’n vijf keer langs de Tarwekamp. “Dat was voor mij onderdeel van de verwerking: dit heb ik meegemaakt, dit was hier. Ik wilde voelen wat dat met mij deed.” 

Contact met nabestaanden zoekt hij bewust niet. “Ik heb dat één keer wel gedaan, maar dat was emotioneel veel te zwaar. Je moet oppassen dat je als politie niet te veel betrokken raakt bij heftige zaken.” 

Een jaar later 
Nu, een jaar later, denkt hij niet dagelijks meer aan de Tarwekamp. “De laatste dagen is het natuurlijk weer wat meer in het nieuws dus dan komt wel weer meer naar boven.” 

Dat de verdachten zijn aangehouden, geeft hem enige troost. “Het geeft gerechtigheid, ook al krijg je de slachtoffers nooit meer terug.” 

Tekst: Antoinet Bouman en Amber Dresken