Waar bouw je nog als er op het land geen plek meer is? De blik verschuift steeds vaker richting het water. En hoewel drijvende steden utopisch klinken, komt het dichterbij dan je misschien denkt. Aan de TU Delft wordt al serieus gekeken naar hoe je in Nederland grootschalig op het water kunt bouwen. “Een drijvende stad is een kwestie van tijd.”

En dan hebben we het niet over een rijtje woonboten, maar complete stedelijke gebieden op het water. Om zo’n waterstad werkelijkheid te maken, moet er wel eerst nog veel onderzoek gedaan worden.

Want hoe bescherm je zo’n stad tegen golven, en hoe bouw je zonder het waterleven te verstoren? Het zijn vragen waar Nederlandse universiteiten nu volop induiken binnen het onderzoeksproject Floating Future.

In de laboratoriumhal van de TU Delft draait promovendus Miao Yu driftig aan een wieltje. Haar blik staat strak op een meterslange waterbaan met drijvend platform. Links en rechts stroomt water langszij.

Door de draaiing van het wieltje, laat ze het water sneller stromen. “Dit geeft mij nuttige informatie over de effecten van zo’n drijvend platform op het hele watersysteem”, legt ze uit.

Waterwoonwijk
Naast het groeiende ruimtegebrek noemt universitair hoofddocent Robert Jan Labeur ook klimaatverandering als een belangrijke reden om op het water te bouwen. “Het wordt steeds moeilijker om ons laaggelegen land droog te houden. Door drijvend te bouwen, spelen we daarop in.”

Drijvende gebouwen zijn overigens niet nieuw. In de Delftse Harnaschpolder dobberen al ruim tien jaar een handjevol woningen. En in steden als Amsterdam en Rotterdam liggen zelfs al kleine woonwijken op het water.

Hoewel deze projecten nog kleinschalig zijn, staat er de komende jaren nog veel te gebeuren. Onder andere in de Rotterdamse Merwehaven, waar in de waterbekkens momenteel plannen worden gemaakt voor een nieuwe wijk met ruim 100 drijvende huizen.

En ook in de Noordzee komen opties in beeld. Het idee is om voor de kust een platform te bouwen van ongeveer een kilometer bij een kilometer. “Dat is gigantisch”, schetst Labeur. ‘Van daaruit kan je allerlei infrastructuur op de Noordzee onderhouden, zoals windmolens en stroomkabels.

Hoe langer je naar de hoofddocent luistert, hoe meer je het idee krijgt dat er in Nederland een soort Atlantis in de maak is. “Een drijvende stad is een kwestie van tijd”, verzekert hij.

Zuid-Korea
Ondertussen zijn ze in het buitenland al een heel eind in die richting. In de Zuid-Koreaanse havenstad Busan verrijst nu daadwerkelijk de allereerste drijvende stad ter wereld: Oceanix City. Het project moet uiteindelijk plaats bieden aan ruim 100.000 mensen.

Terwijl de academische wereld het erover eens is dat bouwen op water de toekomst heeft, denkt de landelijke politiek in een heel andere richting.

Inpoldernostalgie
Een meerderheid in de Tweede Kamer wil juist onderzoek laten doen naar traditioneel inpolderen, onder meer in het Markermeer en langs de Noordzeekust. “Kennelijk zijn ze niet goed op de hoogte van de mogelijkheden van drijvend bouwen”, schudt Labeur zijn hoofd.

Het idee om opnieuw in te polderen komt voort uit twee moties van ChristenUnie-Kamerlid Pieter Grinwis, die deze maand steun kregen van onder meer VVD en D66.

“Als één land dat zou moeten kunnen, is het Nederland met z’n waterbouwkundige geschiedenis en zijn waterbouwers”, concludeerde Grinwis. Door land op te spuiten, wil de politicus extra woonruimte creëren voor zo’n 125.000 Nederlanders.

Volgens TU-hoofddocent Labeur is inpolderen een onnodige tussenstap. Hij denkt dat het alleen maar extra werk is om het water buiten te houden. Toch snapt hij de reflex. “Inpolderen is natuurlijk deel van onze geschiedenis. Het is een stukje nostalgie.”

Klik en klaar
Miao Yu schakelt de waterbaan weer uit. Terwijl het geluid van het stromende water wegsterft, vertelt de promovendus wat ze zo opwindend vindt aan een stad op het water.

“De drijvende platforms zijn verplaatsbaar. Je klikt ze aan elkaar en je hebt een wijk. Je koppelt ze los en je zit alleen op je eigen eiland. Dat maakt wonen ineens veel vrijer.”

Dit is een artikel van onze mediapartner Omroep West