Ongeveer dertig medewerkers van de Ikea zetten maandag 31 augustus meubels in elkaar op het asielzoekerscentrum (azc) Manderspark. Samen met enkele bewoners zetten ze stoelen, banken en tafeltjes in elkaar. Een welkome vernieuwing, vertelt woonbegeleider Koen. Een deel van het meubilair was niet meer in goede staat en had dan ook niet bepaald een gezellige uitstraling. “Je wil dat het meer is dan alleen iets praktisch.”

De donatie van de Ikea bestond uit circa 120 meubels ter waarde van zo’n 10.000 euro, vertelt medewerker João. Om hem heen zijn medewerkers en bewoners aan het sjouwen, schroeven en sleutelen met de nieuwe meubels. Er zijn onder meer nieuwe tafels en banken voor in de gedeelde leefruimte. Daarnaast zijn er kunstplanten om het gezelliger te maken.

En dat konden de gedeelde ruimtes van het azc wel gebruiken, vertelt medewerker Koen. “Sommige meubels waren wat verwaarloosd”, vertelt hij. Dat terwijl een mooie plek om samen te komen wat hem betreft juist zorgt voor een gemoedelijke sfeer op de opvanglocatie. Zeker voor mensen die hier lang wonen, is dat van belang, zegt hij. “En sommige mensen wonen hier drie jaar.”

‘Geen beter leven, gewoon leven’
Zo woont het Syrische koppel van Wajdi en Mais met hun kinderen al bijna drie jaar in de Delftse opvanglocatie. Zij studeerden in Hongarije, maar toen ze daar niet konden blijven, was terugkeren naar hun thuisland geen optie.

“We hadden een goed leven, maar verloren het”, vertelt Wajdi. Als asielzoekers krijgen ze veel mee van de stereotypes die er zijn over gelukszoekers, maar hij maakt duidelijk dat vluchten voor hen de enige optie was: “Het gaat niet om een béter leven, maar simpelweg om leven.”

‘Dromen van eigen kamer’
De nieuwe meubels vormen niet de eerste verandering op het azc die Wajdi en Mais meemaken. Zij kwamen er toen de locatie nog was ingericht op tijdelijk gebruik. Er schoot van alles tekort aan de hygiëne en de voorzieningen waren beperkt.

“We moesten elke dag, zon of regen, buiten naar het toilet”, vertelt Mais. Met de kinderen betekende dat al gauw tien tripjes naar de wc’s. Sinds vorig jaar is daarin al veel verbeterd.

Ondertussen blijft het moeilijk om met je kinderen op een asielzoekerscentrum te wonen. Het is heel dubbel, vertelt Wajdi: “Ze wennen aan de omgeving, ze leren Nederlands en gaan naar school, maar ze begrijpen niet waarom we hier zijn.” Uiteindelijk blijft het voor hen een rare situatie, zegt hij. “Soms worden ze wakker en vertellen ze dat ze droomden van een eigen kamer.”

Dankbaar
Ondanks de moeilijke situatie is het stel vooral dankbaar dat het gezin in Nederland veilig is. “Ik ben blij dat mijn kinderen en mijn vrouw veilig zijn”, zegt Wajdi. Mais waardeert daarnaast alle moeite van mensen die proberen hen te verwelkomen.

Daar horen ook de nieuwe meubels bij. “We zijn blij met de IKEA-spullen”, zegt Wajdi. Mais hoopt vooral dat de kinderen de vernieuwde ruimtes graag gaan gebruiken en er bij slecht weer iets te doen hebben. “En dat is 90 procent van de tijd”, zegt ze “Nederlanders maken altijd grappen over het weer, dus ik nu ook.”

Toch zou Wajdi graag zien dat bedrijven meer doen dan spullen doneren. “Ik zou het ook mooi vinden als meer bedrijven kansen bieden op een baan.” Volgens hem willen veel asielzoekers werken en integreren, maar krijgen zij daarvoor niet altijd de mogelijkheid.

Zijn vrouw kan sinds vier maanden aan het werk en is daar nog altijd actief. “Dat is een grote kans”, zegt Wajdi. “Je moet je leven opbouwen. Als je iets krijgt, moet je ook iets terugdoen door mee te werken en te integreren.”