Alexander Pechtold ziet Delft als een stad met zelfvertrouwen en toekomst. Dat zei de burgemeester donderdagavond in De Tafel van Delft, tijdens zijn zogeheten 99-dagen-interview in OPEN, voor ruim honderd bezoekers. De nieuwe stadsbestuurder blikte terug op zijn eerste maanden in functie en schetste zijn visie op identiteit, wonen, cultuur en samenleven in Delft.

De burgemeester begon bewust zonder vastomlijnd beeld van de stad. Sinds zijn installatie in september bezocht hij alle acht Delftse wijken, van Tanthof tot Buitenhof, om de stad in de volle breedte te leren kennen.

Volgens Pechtold viel hem vooral de gemoedelijke omgang op. Lichtjesavond noemde hij een voorbeeld: “Mensen groeten elkaar en wachten rustig. Dat zegt iets over de stad.”

Delfts karakter en identiteit
In gesprek met presentator en kunstenaar Tijn Noordenbos ging het ook over de Delftse identiteit. Het lokale accent klinkt volgens de oud-politicus eerder Rotterdams dan Haags.

Dat hij in Delft is geboren, levert hem officieel de titel ‘Delvenaar’ op. “Een detail,” zei hij, “maar wel typisch Delfts.”

Van CBR naar het stadhuis
Pechtold blikte terug op zijn werk bij het CBR, waar hij ruim zes jaar werkte aan herstel van vertrouwen na een turbulente periode. Juist toen hij bewust buiten de politiek actief was, kwam het burgemeesterschap van Delft in beeld.

Een ontmoeting met zijn voorganger Marja van Bijsterveldt zette hem aan het denken. “Ik had de politiek afgesloten, maar dit ambt bleef trekken.”

Wonen in de stad
Als burgemeester moet hij in Delft gaan wonen. De zoektocht naar een passende woning loopt nog. Als kunsthistoricus gaat zijn voorkeur uit naar de binnenstad, al grapte Noordenbos dat hij misschien beter in een wijk kan gaan wonen ‘waar nog veel moet gebeuren’.

Omgangsvormen en sociale media
De nieuwe burgervader sprak openlijk over de felle reacties op sociale media na zijn benoeming. Dankzij zijn politieke verleden, zei hij, heeft hij “een olifantshuid”.

Zijn zorg zit dieper: de manier waarop mensen elkaar steeds minder ontmoeten. Hij schetste een tram vol mensen met koptelefoons. “Niet verboden, maar wel iets om ons bewust van te zijn.”

Delft tussen de grote steden
Volgens Pechtold hoeft Delft niet bescheiden te zijn tussen Rotterdam en Den Haag. Integendeel: hij ziet de stad als het hart van de metropoolregio.

Met een citaat van Jules Deelder typeerde hij die positie: “In Rotterdam wordt het verdiend, in Den Haag verdeeld en in Amsterdam over de balk gegooid. Maar in Delft wordt het bedacht.”

Kansen op het DSM-terrein
Een concreet toekomstproject is het vrijkomende DSM-terrein van veertien hectare, pal bij de binnenstad. De burgemeester ziet kansen voor een combinatie van wonen en werken.

Met een knipoog verwees hij naar de geschiedenis: “In 1253 stond hier het kasteel van de burgemeester. Wie weet keren we terug naar die bestemming.”

Cultuur en jongeren
Pechtold verdedigde het culturele aanbod van Delft, met musea als Paul Tetar van Elven en het Prinsenhof. Hij prees het compacte, authentieke centrum en de Grote Markt als evenementenplek.

Tegelijk erkende hij dat het aanbod voor jongeren sterker kan. “Daar mag best meer impuls komen.”

Financiële ruimte en vooruitkijken
Na jaren van bezuinigingen ziet de burgemeester weer financiële ruimte ontstaan. Grote projecten als de spoortunnel drukken niet langer op de begroting.

Hij prees eerdere bestuurders voor hun lef. “Nu is het tijd om niet achterom te kijken, maar vooruit.”

Studentenstad vraagt balans
Over de verhouding tussen studenten en andere bewoners was Pechtold duidelijk: levendigheid hoort bij een universiteitsstad. Tegelijk vraagt dat om wederzijds respect.

Hij verdedigde studentenverenigingen als belangrijke leerscholen voor sociale ontwikkeling.

Wereld dichtbij, lokaal voelbaar
Tot slot ging het over wereldgebeurtenissen en hun lokale impact. Internationale conflicten komen volgens Pechtold steeds directer Delft binnen, bijvoorbeeld via demonstraties op de campus.

Dat vraagt veel van bestuurders, onderwijs en samenleving, stelde hij.

Een persoonlijke afsluiting
De avond eindigde persoonlijk. Pechtold dankte theaterregisseur Piet van der Pas, die als veertienjarige jongen zijn verlegenheid hielp overwinnen via schooltoneel. “Mensen die je een kans geven, kunnen je leven veranderen.”