Het Delftsch Studenten Corps (DSC) kreeg zondag 1 maart twintig bezoekers over de vloer voor het daklozendiner. Al 13 jaar organiseert Stichting Leven in Delft, onderdeel van DSC, dit diner. Het doel is om Delftse studenten en dakloze mensen met elkaar kennis te laten maken. “Binnen vijf minuten klonk er al geroezemoes en gelach”, zegt Linda Smits, teamleider bij KesslerPerspektief.

Voor dit diner steken de stichting van het Delftsche Studentencorps en daklozenopvang KesslerPerspektief samen de handen uit de mouwen. De studenten zorgen voor het eten en de locatie, en Kessler neemt mensen mee die gebruik maken van hun nachtopvang.

“Dat is nog best een hele klus”, zegt Merijn Brouwer, trajectondersteuner bij KesslerPerspektief. “Voor veel mensen is het lastig te erkennen dat ze dakloos zijn, laat staan om zich in te schrijven voor een daklozendiner.” Een jongen naast Merijn beaamt dit: “Ik had zoiets van: waarom zou ik? Maar het is goed om er eens uit te zijn.”

Toch lukte het Merijn om twintig mensen die gebruikmaken van de opvang mee te nemen naar het diner.

Driegangendiner
De studenten hebben de zaal van sociëteit Phoenix aan de gelijknamige straat mooi aangekleed. Drie lange tafels zijn gedekt, met brandende kaarsen en op elk bord een menukaart. Vanavond eten de gasten gazpacho, een vegetarische spaghetti bolognese en tiramisu na.

Aan de middelste tafel zit een gast van de nachtopvang tussen een groep studenten. Door de avond heen, vertelt hij steeds meer over zichzelf. Zo heeft de man drie jaar een hbo-studie gedaan, maar moest hij stoppen wegens ziekte. Enkele dagen na het diner gaat hij een huis bezichtigen. Als hij toezegt, hoeft hij niet meer naar de nachtopvang.

“Dat was wel moeilijk, want de wachtlijst is erg lang”, vertelt hij aan de studenten. “Maar het is gelukt, ik heb me goed gedragen.” Zijn tafelgenoten feliciteren hem. “Zonder huisgenoten?” vraagt een student even later met een verbaasde blik.

Allerlei banen
Aan het andere uiteinde van de tafel zit een stel. Op de vraag hoe lang ze al in Nederland zijn, antwoordt de vrouw: “Heel lang.” Ze hebben allerlei banen gehad, van bloemen inpakken tot werken in een magazijn. Sinds vier weken zijn ze in Delft.

Het half opgegeten toetje schuift de vrouw naar haar man. Ze wijst naar haar rechterwang. “Ik heb last van mijn tand, maar dinsdag ga ik naar de tandarts.”

Als alle gangen zijn opgegeten, is het tijd voor de gasten om weer terug naar de opvang te gaan. “Gaan jullie nu met ons mee?” vraagt de vrouw met een lach. Ze bedankt haar tafelgenoten met een handdruk.

De groep moet vóór 21.00 uur weer bij de opvang zijn, daarna sluiten de deuren. Voor een klein bedrag overnachten ze in een van de 75 bedden. “En mensen die het niet kunnen betalen, helpen mee in de keuken om zo hun slaapplek te verzekeren”, zegt trajectondersteuner Merijn.

Stilte uit de kamer
Linda van KesslerPerspektief reageert enthousiast op het diner. “De mensen van de opvang kwamen stil en schuchter binnen, maar binnen vijf minuten klonk er al gelach en geroezemoes”, zegt Linda. “De stilte ging uit de kamer.” Het viel haar op dat ook de stille mensen genoten door mee te luisteren met de gesprekken aan tafel.

Dit soort evenementen zijn een fijne afwisseling voor de mensen die bij Kessler slapen, volgens Merijn. “De positiviteit straalt altijd nog enkele dagen na”, zegt hij. “Mensen lopen meer rechtop, maken vaker een grapje en hebben een beter humeur.”

‘Groot succes’
Ook de studenten hebben een fijne avond gehad. “Het was een groot succes”, zegt medeorganisator Floris Wichers. “Ik vond het bijzonder hoe gemakkelijk de gesprekken liepen.”

Zelf zat hij naast een jongen uit Guatemala. “Ik vroeg hem wat hij mist aan zijn thuisland. Toen kreeg ik allemaal filmpjes met eten en muziek te zien. Ik denk dat ik nu ook maar naar Guatemala moet gaan.”